W tej książce opisałam trzy lata mojego życia. Trzy dramatyczne lata, których zwieńczeniem stała się tragiczna zbrodnia. Każde słowo jest prawdziwe. Moje myśli, uczucia, a także historia, którą przeżyłam. Pewnie wielu czytelnikom wyda się wręcz niemożliwe, aby jedna młoda kobieta była w stanie tyle znieść i żyć dalej. Ja żyję mimo wszystko, mimo cierpienia, upokorzenia i kalectwa. Paradoksalnie, tragedia, jaka mnie spotkała, stała się dla mnie wyzwoleniem i szansą na lepsze życie. Inni spytają, dlaczego nie uciekałam, nie szukałam pomocy? Ale jak uciec przed tym, co nieuniknione? Jak uciec, gdy ogarnia wewnętrzny paraliż? Czasami zdarza się tak, że wiemy, że coś złego może nam się przydarzyć, ale nie potrafimy się wycofać, jesteśmy bezsilni. Jak uciec, kiedy ma się świadomość, że jest za późno i że zagrożeni są także najbliżsi? Jak uciec, kiedy ogarnia obezwładniający strach, kiedy nic nie ma sensu, nie ma nadziei i kiedy, już nie chce się żyć? Zgrozą napawać może też fakt, że moje cierpienia, a także systematyczne pogrążanie się w nicości, zgotował mi człowiek, którego darzyłam pozytywnym uczuciem, któremu bezgranicznie ufałam. Człowiek, który, kiedy go poznałam, wydawał się najlepszym, co mogło mnie w życiu spotkać, który miał mnie rozumieć i otworzyć przede mną drzwi do lepszego świata. Książka ta jest wynikiem kilkuletniej autoterapii, której sama poddałam się po wypadku. Czułam, że muszę to zrobić, że to będzie koniec przeszłości i początek przyszłości. W sumie przez pięć lat dzień po dniu, nawet po pięć, osiem godzin dziennie opisywałam z aptekarską dokładnością całą historię.